Nihayet şuraya iki kelam laf edebileceğim. Askerlik süresinde hiç ilgilenemedim ama geldik artık. Hem kardeş bloguz değil mi? 
Bu Atilla denen adamı her zaman takdir ettim ve sevdim (bazen gösterememiş olabilirim). Ve uzun zamandır bir arada olmamızdan kaynalı çok rahatlıkla söyleyebileceğim bir gözlemim var ki oda sürekli kendini geliştirdiği ve daha iyiye gittiği.
Hani insanların hayalleri vardır. Bazen bu hayaller ütopik olur. Ama insanlar o hayallerden vazgeçmezler. İşte Atilla’ da bu insanlardan. Diğerleri için söyleyecek çok fazla bir şeyim yok, ancak Atilla için diyebilirim ki ütopik dahi olsalar hayallerinden vazgeçmemesi gereken bir insan. Çünkü oda bende çok iyi biliyoruz ki isteyince olmayacak bir şey yoktur.
Kardeşim Allah yolunu her zaman açık etsin. Her zaman en iyilerine layıksın, ki bunu hak ediyorsun ve eminim sahipte olacaksın.
Sevgiler ve Saygılar
Dostun Ozan
PS: Unutmadan, eylemlerim sürecek… 
0 Responses to “Nihayet yazabiliyorum…”